โอกาสที่สอง: ทายาทปลอม

"อิซาเบลลา! ทุกอย่างต้องจบลงที่นี่!"

เสียงของสเตลลา ธอร์นตัน แตกพร่า กรีดผ่านอากาศอันเบาบางบนภูเขา ก่อนที่อิซาเบลลาจะทันได้หันกลับ แรงผลักอันโหดเหี้ยมก็กระแทกเข้ากลางแผ่นหลังระหว่างสะบักของเธอ

พื้นดินใต้ฝ่าเท้าพลันหายวับไป

ร่างของเธอถลาไปข้างหน้า โลกทั้งใบหมุนคว้างกลายเป็นภาพพร่าเลือนของสายลมและก้อนหิน สายลมกระชากเส้นผมของเธอจนปลิวสะบัดปรกดวงตา หน้าผาพุ่งผ่านสายตาไปอย่างรวดเร็ว เป็นเพียงริ้วลายขรุขระสีเทาสลับขาว

เบื้องบน สเตลลาก้าวมายืนที่ขอบหน้าผา ทอดเงาทะมึนลงสู่ห้วงอเวจี ไกลออกไปเบื้องล่าง ทะเลหมอกอันปั่นป่วนม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่น กลืนกินแสงสว่าง... กลืนกินทุกสรรพสิ่ง

"ลูกอีตัวที่แสร้งทำเป็นคนของตระกูลธอร์นตันงั้นเหรอ? น่าขำสิ้นดี ฉันต่างหากคือทายาทที่แท้จริงเพียงคนเดียวของตระกูลนี้ โทษโชคชะตาเฮงซวยของตัวเองเถอะ อิซาเบลลา... เมื่อแกตายไปแล้ว ทุกสิ่งที่แกเคยมีก็จะตกเป็นของฉัน"

หล่อนปัดเศษดินออกจากฝ่ามือ ย่อตัวลง แล้วขว้างก้อนหินขนาดเท่ากำปั้นสองก้อนลงไปในห้วงลึก ก้อนหินแหวกอากาศเฉียดศีรษะของอิซาเบลลาไปอย่างน่าหวาดเสียว ใกล้จนเส้นผมข้างขมับของเธอไหวระริก

อิซาเบลลาเกาะเถาวัลย์ที่งอกยื่นออกมาจากผนังหน้าผาไว้แน่น ริมฝีปากของเธอบิดโค้งเป็นรอยยิ้มที่แยกไม่ออกว่าเป็นการเยาะหยันหรือเหยเกด้วยความเจ็บปวด เธอพร่ำบอกตัวเองมานานหลายปีว่าเธอคงฟังผิดไป... ว่าไม่มีครอบครัวใดในโลกที่คิดจะสังหารสายเลือดของตัวเองได้ลงคอ

แต่ความพยายามสังหารครั้งที่สองของสเตลลาในวันนี้... ไม่เหลือที่ว่างให้เธอต้องสงสัยอีกต่อไป

เธอไม่ใช่สายเลือดของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย

สิบแปดปีก่อน แกเร็ธ ธอร์นตัน และจูเลีย วินสโลว์ มีลูกสาวหนึ่งคน... สเตลลา เธอคือปาฏิหาริย์ของพวกเขาหลังจากการแต่งงานที่ไร้ทายาทมานานหลายปี แต่เธอกลับลืมตาดูโลกด้วยร่างกายที่เปราะบาง ตอนอายุหนึ่งเดือนยังตัวเบากว่าขนมปังปอนด์หนึ่งแถว

จอมเวทพเนจรจากคาสคาเดียได้เหลือบมองเธอเพียงครั้งเดียว มองเข้าไปในลูกแก้วพยากรณ์ของเขา แล้วเอ่ยคำทำนายราวกับคำพิพากษา: เด็กคนนี้จะอายุไม่ถึงสิบขวบ

ความตื่นตระหนก ความสิ้นหวัง

จอมเวทเสนอทางรอด... ให้หาเด็กผู้หญิงอีกคนที่เกิดในเดือนเดียวกัน ขโมยโชคชะตาของเด็กคนนั้นมา แล้วสเตลลาจะมีชีวิตอยู่ต่อไป

แกเร็ธจ่ายเงินหนึ่งแสนดอลลาร์ในตลาดมืดเพื่อซื้อทารกหญิงแรกเกิดที่เพิ่งคลอดเกินกำหนดมา

เด็กคนนั้นชื่ออิซาเบลลา

สุขภาพของสเตลลาไม่ได้ดีขึ้นในชั่วข้ามคืน การมีเด็กสองคนหมายถึงภาระงานสองเท่า และความอดทนของจูเลียก็ขาดสะบั้นลงอย่างรวดเร็ว หล่อนเริ่มปล่อยให้อิซาเบลลาอดอยาก ปล่อยให้ตัวสั่นงันงกอยู่ท่ามกลางความหนาวเหน็บ

แต่สิ่งที่ทำให้จูเลียประหลาดใจคืออิซาเบลลากลับรอดชีวิตมาได้... และสเตลลาก็เริ่มแข็งแรงขึ้น มีน้ำนมมากขึ้น น้ำหนักเพิ่มขึ้น อาการชักลดน้อยลง ในความคิดของจูเลีย ความทุกข์ทรมานของอิซาเบลลาคือยาของสเตลลา

นับตั้งแต่นั้นมา ชีวิตของอิซาเบลลาก็มีแต่ความหิวโหยและความหนาวเหน็บ

ความทรงจำแรกสุดของเธอคือจานที่ว่างเปล่าและผ้าห่มผืนบาง ในฤดูหนาวอันโหดร้ายปีหนึ่ง ชายชราคนหนึ่งขัดคำสั่งของคนในตระกูลและรับเธอไปอยู่ที่ฟาร์มของเขา เธอจึงเริ่มฟื้นตัว

แต่ทุกๆ สองสามปี จูเลียจะพาสเตลลามาเยี่ยม และทุกครั้งก็จะเกิดเรื่องร้ายขึ้นเสมอ... ไม่ว่าจะเป็นงูกัด เกือบจมน้ำ หรือแม้กระทั่งฟ้าผ่า

คืนหนึ่ง ขณะที่กำลังไปตักน้ำ อิซาเบลลาหยุดยืนอยู่หน้าห้องของสเตลลา

"มันก็แค่หมาหัวเน่าที่ไม่มีใครต้องการ!" เสียงของสเตลลาแหลมคม "หนูไม่ยอมให้มันอยู่ในบ้านหลังนี้หรอกนะ ทุกครั้งที่ได้ยินคนรับใช้เรียกมันว่า 'คุณหนูธอร์นตัน' หนูก็จะอ้วก พ่อคะ แม่คะ หนูอยากให้มันไปให้พ้นก่อนวันเกิดของหนู"

หล่อนเสริมว่า "พ่อกับแม่คงไม่เริ่มใจอ่อนกับมันเพียงเพราะมันอยู่ที่นี่มานานหรอกใช่ไหมคะ"

กลางดึกคืนนั้น อิซาเบลลาลุกขึ้นมาดื่มน้ำและได้ยินเสียงพูดคุยดังมาจากห้องของสเตลลาที่อยู่ติดกัน

จูเลียจับไหล่ของสเตลลาไว้ด้วยความเป็นห่วง กล่าวว่า "ลูกพูดเรื่องไร้สาระอะไรกัน มันไม่คู่ควรกับความสงสารของเรา ไม่ว่าจะจากแม่ หรือจากพ่อของลูก"

น้ำเสียงของหล่อนราบรื่น "จอมเวทบอกว่าลูกต้องรอดพ้นจากภัยอันตรายห้าครั้ง ยังเหลืออีกหนึ่งครั้ง ถ้ามันตายเร็วเกินไป แล้วใครจะมารับเคราะห์แทนลูกเป็นครั้งสุดท้ายล่ะ"

"หนูไม่สน พรุ่งนี้หนูจะอายุครบสิบแปดแล้ว จอมเวทบอกว่าถ้าหนูรอดพ้นจากวันพรุ่งนี้ไปได้ หนูก็จะมีชีวิตอยู่จนแก่เฒ่า มันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอายุจริงของตัวเองเท่าไหร่ พรุ่งนี้หนูจะพามันไปที่ภูเขา... แล้วมันก็จะตกหน้าผาไป หนูรอด มันหายไป ตกลงไหมคะ"

"ตกลง พาแอชเชอร์ โฮลเดน บอดี้การ์ดของพ่อลูกไปด้วย อย่าเสี่ยงทำอะไรเอง ถ้าจำเป็นก็ให้เขาจัดการ"

เสียงของแกเร็ธฟังดูอ่อนโยนและง่วงงุน "ดึกมากแล้วนะ ถ้าอิซาเบลลามาได้ยินเข้าจะยุ่ง ราตรีสวัสดิ์นะ สเตลลาสุดที่รักของพ่อ พ่อเล่านิทานก่อนนอนให้ฟังดีไหม"

"แน่นอนค่ะพ่อ พ่อเป็นพ่อที่ดีที่สุดในโลกเลย"

อิซาเบลลายืนนิ่งอยู่ในโถงทางเดิน จ้องมองแสงไฟสีเหลืองนวลอบอุ่นที่ลอดออกมาจากห้องนั้น ความเย็นเยียบแล่นปราดเข้าสู่กระแสเลือด

ไม่มีอะไรเป็นเรื่องบังเอิญเลยสักอย่าง แม้แต่ตอนที่เจซ คุณปู่ของเธอต้องเสียแขนไปเพราะฟ้าผ่า—เพื่อช่วยชีวิตเธอ—ก็เป็นส่วนหนึ่งของราคาที่ต้องจ่าย

ทุกคนในตระกูลธอร์นตัน ยกเว้นเจซ ล้วนเป็นปีศาจ

เธอคิดจะหนี แต่ยังไม่พร้อม สิบแปดปีใต้ชายคาของพวกเขาได้สอนให้เธออดทน—และทิ้งความหวังลมๆ แล้งๆ จางๆ ไว้ว่าบางทีเธออาจจะคิดผิดไปเอง

ดังนั้นเมื่อสเตลล่าชวนเธอไปเดินป่าในวันรุ่งขึ้น เธอจึงตอบตกลง

ก่อนหน้านั้น เธอโทรหาอาจารย์ของเธอในแคสคาเดีย เจนนี่ แมนเนอร์ส

“ยัยเด็กโง่! มีคนพยายามจะฆ่าแกอยู่แท้ๆ แต่แกยังจะใจอ่อนอีกเหรอ แกเป็นศิษย์ของฉันนะ! ด้วยมนตร์คุ้มครองและคาถาพันธนาการที่ฉันสอนไป แกฆ่ายัยพี่สาวจอมปลอมของแกได้เป็นร้อยๆ ครั้งด้วยซ้ำ!”

“เจนนี่คะ คราวก่อนที่อาจารย์บอกว่าถ้าหนูไปที่แคสคาเดีย อาจารย์จะรับหนูไว้ เรื่องนั้นจริงหรือเปล่าคะ” น้ำเสียงของอิซาเบลล่าเจือรอยยิ้มจางๆ

เธอไม่ได้เปราะบาง—แค่ตกตะลึง

“ก็จริงน่ะสิ! ตอนแกอายุสิบห้า ติดแหง็กอยู่บนเตียงโรงพยาบาลหลังหิมะถล่ม ฉันก็บอกแล้วว่าพี่สาวของแกไม่ได้มีชะตาผูกพันอะไรกับแก นางจมปลักอยู่กับคำสาปแห่งโชคร้ายล้วนๆ แล้วแกพูดยังไงนะ บอกว่านางเป็นพี่สาวแท้ๆ ของแกและแกจะชำระล้างให้ ถ้าฉันไม่ได้เอ็นดูแกมากขนาดนี้นะ ฉันคงทุบกะโหลกแกให้แตกเพื่อดูว่าข้างในมันยัดไส้ขี้ม้าไว้หรือเปล่าไปแล้ว”

“เอาล่ะค่ะเจนนี่ อย่าโกรธเลย หนูเรียนศาสตร์แม่มดกับอาจารย์มาหลายปีแล้ว ถ้ามีใครคิดจะทำร้ายหนู หนูก็จะสู้กลับ หนูอยากตามหาพ่อแม่ที่แท้จริง ถ้าเจอแล้ว หนูจะถามพวกเขาว่าทิ้งหนูไปทำไม จากนั้นหนูจะไปที่แคสคาเดียแล้วทำงานที่สถาบันวัตต์ส อย่างที่อาจารย์บอกเลยค่ะ”

“ฉันจะรอนะ อิซาเบลล่า”

ความทรงจำเลือนหายไป

เมื่อไม่ได้ยินเสียงอะไรจากข้างบน อิซาเบลล่าก็เริ่มปีนเถาวัลย์ลงไป เส้นใยหยาบๆ ขูดฝ่ามือของเธอ ไม่นานรองเท้าบู๊ตของเธอก็เหยียบลงบนของแข็งบางอย่าง

“ลงมาทางนี้!”

เสียงทุ้มมั่นคงของผู้ชายดังขึ้นจากเบื้องล่าง

อิซาเบลล่ามองลงไป—และตระหนักว่าเธอกำลังยืนอยู่บนศีรษะของผู้ชายคนหนึ่ง

“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” อิซาเบลล่าไถลตัวลงจากเนินอย่างหอบเหนื่อย น้ำเสียงของเธอเจือความรู้สึกผิดอย่างแท้จริง เธอหมุนตัวกลับ ตั้งใจจะจากไปอย่างชัดเจน

“แค่นี้เนี่ยนะ” น้ำเสียงของโจนาธาน แฮมิลตัน แหลมคมขึ้น สีหน้าของเขาก็มืดครึ้ม

โจนาธานคือมหาเศรษฐีผู้ร่ำรวยที่สุดของเอลเธอรอน บุรุษที่การปรากฏตัวของเขามักจะดึงดูดเหล่าไฮโซให้เข้าหาเหมือนแมงเม่าบินเข้ากองไฟ บรรดาสตรีในเมืองจะโน้มตัวเข้าหา เกาะแกะ และยิ้มให้อย่างสดใสเกินจริง

แต่เด็กสาวคนนี้เหรอ เธอกำลังเดินจากไปแล้ว

เธอจงใจทำแบบนี้หรือเปล่า กำลังพยายามทำให้เขาประทับใจด้วยการเมินเฉยใส่เขางั้นหรือ

“ฉันขอโทษแล้วนะคะ คุณ ถ้าคุณยังรู้สึก... ไม่พอใจ” อิซาเบลล่าพูดพลางดึงปึกธนบัตรหนาๆ ออกมาจากเป้ เธอยัดธนบัตรใบละร้อยดอลลาร์ใหม่เอี่ยมห้าใบใส่อกเขา

“ถือว่าเป็นค่าซักรีด—หรือให้ดีกว่านั้นก็ค่าสระผมแล้วกันค่ะ ฉันไปล่ะ ลาก่อน”

เธอโบกมือโดยไม่หันกลับมามอง แล้วเริ่มเดินลงไปตามเส้นทางบนภูเขา

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเธอก็สั่นพร้อมกับการแจ้งเตือนข่าวที่ดึงดูดความสนใจของเธอ

#ข่าวด่วน: ผู้รอดชีวิตจากเหตุแผ่นดินไหวที่ภูเขาเต่าได้กลับมาพบกันอีกครั้งหลังผ่านไป 18 ปี - เด็กกำพร้านับไม่ถ้วนไม่เคยสิ้นหวัง!

#ผู้รอดชีวิตจากแผ่นดินไหวภูเขาเต่า: พ่อแม่ตามหาลูกที่หายไปนาน 18 ปี!

#หลายปีแห่งการรอคอยและห่วงหา: แม่ได้พบลูกอีกครั้ง!

แผ่นดินไหวที่ภูเขาเต่างั้นเหรอ สิบแปดปีที่แล้ว! ดวงตาของอิซาเบลล่าเบิกกว้างเมื่อชิ้นส่วนต่างๆ เริ่มประกอบเข้าด้วยกัน เธออายุสิบแปดปีพอดี

จากคำพูดโหดร้ายของจูเลีย เธอเคยได้ยินมาว่าเธอเป็นลูกไม่มีพ่อของโสเภณีสักคน แต่พวกเขาไม่เคยเอ่ยชื่อเฉพาะเจาะจง—บางทีทั้งหมดอาจเป็นเรื่องโกหก

ถ้าเธอไม่ได้รับเลี้ยงจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า พวกเขาก็ต้องซื้อเธอมาจากคนอื่น

เป็นไปได้ไหมว่าเธอคือหนึ่งในเด็กกำพร้าจากเหตุแผ่นดินไหวที่ถูกขายต่อเพราะหน้าตาดี มันเป็นไปได้ทั้งหมด

อิซาเบลล่าเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ไม่ว่าจะเจออาจารย์ของเธอหรือไม่ เธอก็ยังมีแคสคาเดียอยู่เสมอ

แต่ถ้าเธอไม่ตามหาพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดตอนนี้ เธออาจจะไม่มีโอกาสอีกเลย หากเธอพบว่าพวกเขาเป็นคนขายเธอเอง ไซเบอร์โนวาก็จะไม่มีอะไรผูกมัดเธอไว้อีกต่อไป เธอจะอุทิศทั้งชีวิตเพื่อรับใช้อาจารย์ของเธอจนกว่าความตายจะมาพรากเขาทั้งคู่ไป

เธอจดจำข้อมูลติดต่อจากรายงานข่าวและกดโทรออกโดยไม่ลังเล